Wiszące ogrody Semiramidy, czyli jeden z cudów świata starożytnego, prawdopodobnie zostały zniszczone w wyniku trzęsienia ziemi w I wieku p.n.e. Czy gra Babilon jest pod tym względem realistyczna i wystarczy mocniejsze szturchnięcie stołu, by misternie dziergane konstrukcje się rozsypały? Odpowiedź na to nurtujące wszystkich pytanie poniżej.
O CO CHODZI W GRZE Babilon?
Wiszące ogrody swoją nazwę zawdzięczają pewnej iluzji. Składały się bowiem one z siedmiu oddzielnych tarasów, z których zwisały pnącza zakrywające mury, przez co wydawało się, że są zawieszone w powietrzu.
W grze Babilon też sporo rzeczy będzie zwisało. W swojej turze wybieramy jeden z dostępnych kafelków, a jego otoczenie określa nam, ile kolumn otrzymamy. Następnie układamy taki kafelek na tych kolumnach na naszej dziurkowanej planszy gracza. Każdy kafelek ma na sobie nadrukowane 4 pola, być może nawet z ikonami, które odpowiadają plastikowym elementom.
W zależności od tego, co jest nadrukowane i w jakiej konfiguracji to ułożymy, możemy dołożyć do kafelka jakieś figurki. Mamy pomniki, które lubią siebie widzieć w linii prostej. Mamy fontanny, które łączą sąsiadujące kafelki oraz mosty łączące te z jednym wierszem przerwy między sobą. Są też schody układane między kolejnymi piętrami. Każdy taki element posiada swoją wartość punktową, zazwyczaj mnożoną przez poziom, na którym się znajduje.
Na końcu każdej rundy odkrywamy też żeton, który wprowadza jakąś drobną modyfikację na kolejną. Gra kończy się, gdy każdy rozegra 15/12/10 tur, w zależności od liczby graczy.
CO MI SIĘ PODOBA W GRZE Babilon?
Przestrzenny abstrakt
Lubię abstrakty, w których głównie chodzi o to, by odpowiednio poukładać elementy pod punktowanie. Zazwyczaj robi się to na płaskiej planszy. Tutaj jednak idziemy w górę, a kafelki nie mogą się przykrywać 1:1, więc pojawia się drobne kombinowanie, jak najlepiej je przesunąć, by odpowiednio zgrały się z już leżącymi.
Żeby postawić wyższe poziomy, musimy sobie jakoś przygotować teren pod to. Możemy co prawda użyć wyższych, podwójnych kolumn, ale podstawa z kafelka to jednak… podstawa. Już samo draftowanie kafelka, by połączyć układ ikon wraz z liczbą otrzymywanych kolumn wymaga przemyślenia.
Imponująca konstrukcja 3D
Gra na stole prezentuje się wyjątkowo. Tylko, że ja mam słabość do wszelkich makiet i dioram, a tutaj tworzymy trójwymiarowy model Wiszących ogrodów. Pomagają nam w tym plastikowe elementy, które są szczegółowe, a pobieramy je z plastikowego insertu, który pozwala na odpowiednie ich posegregowanie po grze. Z kolei przed samą rozgrywką dzięki temu nie ma praktycznie setupu.
Odpowiadając na pytanie ze wstępu – nie jest tak źle, jak mogłoby się wydawać. Zrobiłem test i zacząłem przesuwać planszetkę po stole po mniej więcej centymetrze w każdą stronę i moja budowla się nie zawaliła.
CO MI SIĘ MNIEJ PODOBA W GRZE Babilon?
Kruchość konstrukcji
Co prawda mi ani razu budowla nie runęła całkowicie, ale parę razy się zdarzyło, że niesiona w palcach kolumna mi z nich wypadła, czym wprowadziła drobne zamieszanie. Na szczęście zawsze jakoś się to utrzymało, ale często było blisko katastrofy. No i obstawiam, że faktycznie energiczne poruszenie może do takowej doprowadzić.
Kolejnym utrudnieniem jest wielkość elementów. Można mieć najzręczniejsze palce, ale gdy trzeba umieścić kolumnę pomiędzy dwiema innymi płytkami, to ręce zaczynają się pocić.
Powtarzalność
Tak naprawdę co partię będziemy robić to samo. Zawsze mamy to samo punktowanie, kafelki wyglądają podobnie. Możemy zatem zawsze zaczynać z tego samego rogu i iść podobnym pomysłem, co poprzednio. I jak to możliwe, że w grze z draftem kafelków przez całą partię pierwszym graczem jest ta sama osoba?
WARIANT SOLO
Co prawda w instrukcji nie ma załączonego wariantu solo, ale interakcja w grze jest na tyle drobna, że wystarczy parę zmian w setupie i spokojnie można rozegrać partię samodzielnie. Już zbadałem temat i zainteresowanym polecam wypatrywać publikacji niebawem.
EDIT: Wariant solo do gry Babilon dostępny.
ilustrator: The Creation Studio
wydawca: Portal Games
wiek: 8+
liczba graczy: 2-4
czas gry: 40-60 min.
Babilon to przykład gry, która przede wszystkim stawia na efekt wizualny – i trzeba przyznać, że robi to dobrze. Mechanicznie mamy tu prosty, przestrzenny abstrakt, który działa poprawnie, ale szybko staje się powtarzalny. Dla jednych będzie to efekt WOW na stole, dla innych jednorazowa ciekawostka.
